dinsdag 19 april 2016

Interview met Dire Straits oprichter John Illsley : De ziel van Dire Straits



Vrijdag was er in de Boerderij een optreden van de oprichter van één van de grootste en meest succesvolle bands, Dire Straits. Voor Zoetermeernieuws was ik daarbij aanwezig en had ik voor het concert een interview met deze bijzondere man, de bassist van Dire Straits, John Illsley.

In midden jaren zeventig woonde John Illsley samen met David Knopfler in een studentenflat in Londen Toen John na een lange nacht stappen thuis kwam lag er een man op de grond te slapen met een gitaar op zijn buik. Toen hij wakker werd zei de man, “Hoi, jij moet John zijn?”. “Ik ben Mark”. Dat was het begin van een langdurige vriendschap tussen John Illsley en Mark Knopfler en de start van een band die wereld beroemd zou worden onder de naam Dire Straits. De eerste demo van “Sultans of Swing” werd opgenomen in de kleine Pathway studio in Noord-Londen met geld dat John Illsley geleend had van zijn oma. Toen DJ Charlie Gillett van Radio London het nummer op de radio draaide was de beer los. In de jaren die volgden scoorde Dire Straits talloze hits en bracht in totaal 14 albums en 21 singles uit en verkochten ruim 120 miljoen exemplaren.

Het meest memorabele optreden voor John Illsley was niet Live Aid of het Mandela tribute, maar the Prince Trust alwaar hij tijdens één set het podium deelde met Elton John, Phil Collins, Mark Knopfler, Eric Clapton, Paul McCartney, Mick Jagger, Rod Stewart en Tina Turner.



John Illsley de Ziel van Dire Straits
Dire Straits werd vooral beroemd door het bijzondere gitaarspel van meestergitarist Knopfler. Mark wist doormiddel van het experimenteren met verschillende bijzondere gitaren waaronder een National Style resonator uit 1937, Fender Stratocaster uit 1961, Gibson Les Paul uit 1958 en de Pensa MKI uit 1980 de bijzondere en kenmerkende Dire Straits sound te creëren. Knopfler was met zijn gitaarspel het hart van Dire Straits. Iedere band heeft echter ook een Ziel. De Ziel van Dire Straits zal altijd bassist John Illsley zijn.

Na lange en zeer succesvolle carrière besloten de twee in goede harmonie in 1992 te stoppen met Dire Straits. Het betekende echter niet dat de beide heren geen muziek meer zouden maken. Mark begon aan een succesvolle solocarrière en ook John Illsley begon zijn eigen band.

John Illsley bracht met zijn band 7 albums uit waaronder 2 live albums. Vijf jaar geleden werd John getroffen door kanker. Het bracht hem tot aan het randje, maar hij heeft het gelukkig weten te overleven. Het had gevolgen voor zijn kijk op het leven en het schrijven van teksten. Veel nummers van het album “Testing the Waters” schreef John toen hij voor de zware behandeling in het ziekenhuis verbleef. Ook op het laatste album “Long Shadows” staan nummers die betrekking hebben op die zware periode in John leven. “Close to the Edge” is daar het beste voorbeeld van.



John Illsley is nog steeds Mister Dire Straits
Als je naar de albums van John luistert hoor je Dire Straits. De teksten hebben vaak zelfs meer diepgang dan de vroegere teksten van Dire Straits. De arrangementen en het gitaarspel zijn ook op het laatste album van een ongekend niveau. Natuurlijk is het een gemis dat Mark Knofler niet meer te horen is. Behalve dan op het album “Streets of Heaven” waarop Mark te horen is in 2 songs.Op John's laatste album zingen de dochters van John, Jess en Didi de background vocals. Met “Long Shadows” heeft John Illsley wederom een pakkend meesterwerk weten neer te zetten.

John Illsley is al van jongs af een zeer creatief mens. Deze muzikant is namelijk ook een succesvol kunstschilder. Zijn schilderijen kun je zien op John's website.



Live in de Boerderij 

De Boerderij was behoorlijk vol toen in na het interview de Jupilerzaal binnen liep. Kort na mijn entree kwam John Illsley met zijn band het toneel op. De band opende met de “Walk of Live” (Dire Straits). De band speelde een mix van nummers van Dire Straits en nummers van de diverse albums van John Illsley. John heeft zich omgeven met een aantal zeer doorgewinterde muzikanten zoals Robbie McIntosh ( Pretenders/Paul McCartney /Tom Jones) en Paul Stacey (Oasis / The Black Crowes / High Flying Birds), toetsenist Steve Smith (Robert Plant / Pete Townsend / Steve Harley), drummer Stuart Ross (Mark Owen /Nik Kershaw / Chesney Hawkes) en zangeres Jess Greenfield (Rod Stewart / Take That). Deze band zet in de Boerderij een fantastisch optreden neer voor een zeer enthousiast publiek. Het optreden maakt indruk. Tijdens diverse rustige nummers luisteren de bezoekers ademloos en soms zelfs met de mond open naar deze fantastische muziek. De door John geschreven nummers passen naadloos tussen de wereldberoemde Dire Straits songs. John is en blijft Mister Dire Straits. Ik hoop dat hij nog lang muziek mag maken en nog vele albums uit zal brengen en ooit mag verschijnen op Parkpop, Night at the Park of een ander groot festival.

Ik kan alleen maar concluderen dat de Dire Straits muziek nog steeds leeft in de persoon van Dire Straits icoon John Illsley! 

Het album van John Illsley "Long Shadows" is vanaf 15 april verkrijgbaar via Bol.com of als pre-order via de website van john

Tekst. interview en fotografie: Roland Wichser
www.rolandwichser.nl
www.onstagephotography.nl
Website John Illsley

Hieronder het voledige interview met John Illsley in de Boerderij Zoetermeer op 8 april 2016


Eerste video van het album "Long Shadows  











zaterdag 2 april 2016

Residentie orkest, Ellen ten Damme en de Codarts University of the Arts, een perfecte combinatie!

Vrijdag 1 april was er een optreden van Ellen ten Damme samen met het Residentieorkest in het Paard van Troje. Onder de naam Symphonic Juction treden in het Paard van Troje regelmatig artiesten op samen met het orkest.



De grote zaal van het Paard was behoorlijk afgeladen met bezoekers. Ook op het podium was het helemaal vol. Het is passen en meten, maar het hele Residentieorkest zat op het podium. Op deze avond stond ‘Die sieben Todsünden’ oftewel The Seven Deadly Sins van Kurt Weill en Berthold Brecht op het programma. Een satirische stuk dat werd geschreven in een politiek roerige tijd in het Duitsland van de jaren ‘30. Het is een ballet met muziek wat ook veel weg heeft van een muziektheater met dans. Het stuk ging in première 7 juni 1933 in Théâtre des Champs-Élysées in Parijs.

Voor Ellen ten Damme is dit bijzondere Duitse stuk op het lijf geschreven. Met haar prachtige heldere stem weet ze deze uitvoering van het stuk naar een hoog niveau te tillen. Ellen ten Damme is een alleskunner en Multi talent. Ze speelt viool, piano en gitaar. Daarnaast is ze circusartiest, actrice, model, componiste, schrijfster en danseres.  Zingen in de het Duits gaat deze Femme  fatale wel heel goed af. Er zijn maar weinig Nederlandse artiesten die zo goed kunnen zingen in het Duits.



Antony Hermus, dirigent van het residentie orkest is een maestro die het orkest tot grote hoogte weet op te zwepen. Het klinkt prachtig!. De bezoekers van het concert zijn zelfs stil en onder de indruk. Iedere keer als de muziek stilvalt barst er een luid en enthousiast applaus los.

Bij het optreden van Ellen ten Damme en het orkest werd ook gedanst door de Studenten van de Codarts University of the Arts. De choreografie is geschreven door Keith Derrick Randolph i.s.m. Rik Kaijser. Het optreden van de dansers was passievol. Daarbij was het bewonderenswaardig omdat de dansers slechts een klein podium tot hun beschikking hadden.



Het geheel werd op een indrukwekkende wijze neergezet. Kurt Weill en Berthold Brecht zouden trots zijn op deze prachtige uitvoering van hun ‘Die sieben Todsünden’

Het regelmatig terugkerende Symphonic Juction, een samenwerking tussen het Paard van Troje en het Residentieorkest is een schot in de roos als het om vernieuwing in de muziek gaat. De Symphonic Juction concerten zijn zeer populair en zeker de moeite waard om te bezoeken. Ook nu was het een indrukwekkende avond in de lange reeks van succesvolle concerten. 

Ellen ten Damme staat 2 april met het Residentieorkest op het toneel van de Stadsgehoorzaal in Leiden.

Het volgende Symphonic Juction concert in het Paard is op 20 mei met in de hoofdrol Shirma Rouse

Tekst en fotografie Roland Wichser











Wonderkind Jett Rebel in het Paard van Troje: Rauw, Puur, Hard en Overweldigend



Zaterdagavond was ik voor Zoetermeernieuws aanwezig bij het optreden van Jelte “Jett Rebel” Tuinstra in een bomvolle en uitverkochte grote zaal van het Paard van Troje in Den haag. Dit was het laatste concert van de “Best night of your Live” tour.

Deze jongeman is er eentje van een bijzondere soort waarvan er in de wereld maar heel weinig rondlopen. Prince en Bowie zijn namen die in de vergelijking opduiken. Eigenwijs, rauw, puur, hard, extravagant, overweldigend, hyper, fotogeniek  en begaafd zijn woorden die bij het horen van zijn naam naar boven komen drijven. Lipstick, pruiken, nagellak en jurken maken onderdeel uit van zijn image. De jonge hond is een multi-instrumentalist zoals ik er nog geen gezien heb. Veel muzikanten hebben de gave om één instrument op een fantastische manier te bespelen. Maar Jett Rebel speelt elk instrument met volle overgave alsof hij het al 50 jaar doet. En dat voor een jongeling van pas 25 jaar oud. De uitspraak van hij is geboren met een gitaar in zijn handen gaat bij Jett Rebel niet op,  omdat hij dan wel een hele grote wieg moet hebben gehad waarin alle instrumenten die hij nu op een weergaloze wijze bespeelt zouden passen.



Na het verschijnen van zijn tweede album “Truck” ontstond er heel wat verwarring. Is dit Jett Rebel?. Wilde hij zijn carrière om zeep helpen? Dat waren de vragen na het verschijnen van een heel controversieel album opgenomen op een eenvoudige  4 sporen cassette recorder uit vervlogen tijden. Als je de cd hoort weet je eerst niet wat je er mee moet. Hij is vooral rauw en puur met een dikke vette muzikale handtekening van de meester. Het album lijkt  een statement tegen de gelikte en soms kapot geproduceerde en gemixte studioalbums die veel artiesten  uitbrengen. Ook lijkt het een statement tegen de grote platenbonzen die artiesten omturnen tot marionetten. Jett Rebel heeft maar één prioriteit en dat is muziek maken zoals hij dat wil. En ben je het er niet mee eens en vind je het niet mooi dan heb je gewoon vette pech. Jett rebel laat zich door niemand sturen en gaat zijn eigen weg.

Vorig jaar was ik nog bij zijn optreden in het Patronaat in Haarlem waar hij het podium deelde met niemand minder dan Larry Graham en Candy Dulfer.  Hij wist daar een bijzondere indruk achter te laten.

Wat kan je dan verwachten van zijn liveoptreden na het uitkomen van “Truck”. Dat was de vraag die ik had toen ik naar het Paard van Troje vertrok. De muzikale antwoorden die Jett Rebel op mijn vraag gaf zullen mij nog lang bijblijven.

Direct na zijn opkomst spat de energie van het podium. De alleskunner laat zich van zijn beste kant zien. Als hij zingt vreet hij de microfoon bijna op. Ook op de gitaar speelt hij alsof zijn leven er vanaf hangt net als op de drums. Met een vorm van verbijstering kijk ik naar deze spring in het veld die bijna geen rustmoment neemt behalve hier en daar een ballad en een slokje drinken tussendoor. De traktatie bestaat uit werk van zijn eerste album “Hits voor Kids” zoals Louise en ook nummers van het laatste album komen voorbij. Maar nu klinken ze toch wel heel anders. Hij maakt tevens een duidelijk statement tegen racisme met zijn nummers en meerdere vlaggen op het toneel. Harmony is zijn motto.



Niet alleen Jett Rebel blijkt bijzonder tijdens dit optreden. Ook de bandleden weten van wanten. Een drummer die het zelfde zingt als Frankie Valli en de Four Seasons. Een voice battle tussen Jett en één van zijn twee zangeressen waarbij het stembereik van beiden zo hoog reikt dat het Paard van Troje blij mag zijn dat de ramen er niet uitgesprongen zijn. Een saxofonist die alle nummers net even dat extraatje geeft waardoor het lekker vol klinkt.  De zangpartijen zijn bij alle bandleden dik in orde. Zelfs hij die normaal niet zingt komt naar voren om zijn favoriete nummer te zingen. Ik heb het dan over de bassist die met lood in de schoenen achter de microfoon gaat staan. En toch brengt hij het er goed vanaf. Hij zal nooit de Voice winnen, maar hij stond er wel. En dat tot groot plezier van het publiek en de meester zelf. Ook de gitarist die gekleed is alsof hij zo uit een spaghetti western is gestapt krijgt de kans zijn kunsten te vertonen. Hij komt met een heerlijk bluesnummer.



De conclusie, Jett Rebel is en blijft hot. Hij weet zijn publiek mee te sleuren in een weergaloze mix van Blues,Rock,Pop, Truck  en Elvis. Ik ben geen coverartiest zei hij onlangs in een interview. Maar vanavond liet hij zien ook die kunst machtig te zijn. . Jett Rebel is als een muzikale diesel “truck” over het Paard en ondergetekende heengereden .

Na het optreden ga je muzikaal uitgewoond en platgereden naar huis. Dat was tenminste het gevoel wat ik had. Ik kan alleen maar zeggen dat het wel een heel prettig en voldaan gevoel is. Ben inmiddels wel heel erg nieuwsgierig naar de twee volgende albums die dit jaar volgens Jett uit zullen komen. Mocht je Jett Rebel nog nooit hebben gezien, dan kan ik alleen maar zeggen, Gaat dit fenomeen zien!